Prolog.
- Czyli, że ja nie
żyję ?
- Nie koniecznie –
chłopiec potrząsną swoimi złotymi lokami.
- Nie rozumiem.. –
zdziwiłam się.
- A powiedz mi.. Gdzie
jesteśmy ?
- Jesteśmy w moim
ulubionym miejscu, czyli w parku, do którego chodziłam z moim
ukochanym.. - po pliczku spłynęła mi łza. Chłopiec tego nie
zauważył, bo wypytywał się dalej:
- A widzisz kogoś ? -
uśmiechnął się szeroko. Zaczęłam rozglądać się po miejscu,
w którym staliśmy. Zobaczyłam go:
- Tak, widzę. Widzę
mojego chłopaka. Cyba na kogoś czeka.. - druga łza spłynęła po
policzku
- Czeka na Ciebie !
- Na mnie ?! Przecież
ja nie żyję ! - krzyknęłam, a oczy miałam pełne łez.
- To nie prawda.. - był
pełen zadziwiającego spokoju – Możesz otworzyć oczy, ocknąć
się. Powiedzieć mu, że go kochasz. Cieszyć się z nim życiem.
Przetrwać wszystkie trudności. Lub możesz oczu nie otwierać.
Wtedy wzlecisz do góry. Będzie Ci źle. Codzienne spoglądanie na
ukochanego, który cierpi z braku swojej najważniejszej osoby
doprowadzi Cię do szaleństwa. Lecz Ty nie będziesz mogła nic
zrobić.. Wybór należy do Ciebie. Pamiętaj ! Miłość przetrwa
wszystko, niezależnie od tego czy ludzie są szczęśliwi czy też
dzieje się źle. Miłość przezwycięży nawet piekło.. - i
zniknął. Jego cichy, ciepły, delikatny głos dźwięczał mi w uszach.
Stałam sama w parku. Postanowiłam, że usiądę na ławce.
Wszystko zaczęło znikać.. Robiło się coraz ciemniej.. Nic nie
widziałam, nic nie czułam.. czułam tylko pustkę.. I wszystko już
znikło..
- To już koniec.. -
pomyślałam i zamknęłam oczy..
----------------------------------------------------------------------------------Hej. :3 Jestem Ola. To mój pierwszy blog i mam nadzieję, że będzie się wam podobać.. Proszę ! Komentujcie, udostępniajcie, polecajcie ! Będę wdzięczna. ;*
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz